Jak się toczyła walka między Samsungiem Galaxy S, a HTC Desire HD.
Było ciężko, ale podjąłem decyzję. Był to oczywiście Galaxy, jak można się domyślić z poniższego tekstu. Ze wszystkich telefonów drogą selekcji pozostały mi dwa interesujące mnie modele. Najgorsze było to, że obydwa były niemal równie dobre, a jednak się różniły. Więc do rzeczy...
Co podobało mi się w telefonach? Spełniały moje podstawowe wymagania...
* Najszybszy możliwy WiFi
Wifi w standardzie b/g/n musiał posiadać mój telefon, nie może to być kolejny pseudo internet bezprzewodowy w urządzeniu przenośnym, który przeciętną stronę wczytuje pół minuty. Od kiedy wprowadzili iPody touch nie mogłem wytrzymać, że coś tak małego szybciej się porusza w internecie od mojego telefonu, albo PSP.
Interesującą opcją jest też obecność Flash Player'a. Kiedyś pogodziłem się z tym, że to jest właśnie ta różnica między przeglądarką komputerową, a wszelkimi kieszonkowymi urządzeniami. To udoskonalenie oceniłem sceptycznie, ale przy każdej możliwej próbie testowałem jego możliwości. Myślę - "No! Nareszcie będę mógł oglądać filmiki nie martwiąc się o jego odtworzenie" - dotychczas jedyną możliwością było oglądanie ich za pośrednictwem specjalnych playerów... przede wszystkim YouTube'a. Ostateczny szok przeżyłem, gdy na galaxy Tabie włączyłem grę z portalu wyspagier.pl czekałem tylko, aż wyskoczy komunikat "Flash Player nie może uruchomić tego elementu". A jednak! Grę wczytało bez problemu. Była nawet grywalna! : ) jedyne ograniczenie w braku klawiatury i myszki z dwoma przyciskami. Nawet nie możemy zrobić czegoś co odpowiada przytrzymanemu przyciskowi myszy.
* Android... tego chyba nie muszę rozpisywać.
* GPS niekoniecznie, ale miło, że jest. Może kiedyś się przyda. Chociaż coś czytałem, że SGS ma problemy z dokładnością wskazania pozycji. O GPSie w HTC nie czytałem. Ale dojechać myślę, że zawsze można i można było już wcześniej używając Nokii, albo Avili.
* Od ery Androidów to się stało standardem, ale brakowało mi do tamtej pory wejścia na Jacka 3,5 mm.
A teraz część sporna. Czym próbował przekupić mnie HTC?
* Marką
HTC słynie (przynajmniej w moich oczach) z legendarnej nakładki HTC Sense. Jej możliwości oglądałem na starszym egzemplarzu - podstawowym Desire - u znajomego. Duże wrażenie zrobiły na mnie notatki pisane/rysowane. Jako student brakowało mi czegoś, gdzie mógłbym sobie zapisać ważniejsze wydarzenia na czymś gdzie często zaglądam. Na obecność takich notatek znalazłem rozwiązanie, ale o tym w innej notce. Ale przede wszystkim ten launcher był (i jest) po prostu ładny! Wszystko na swoim miejscu, wszystko widoczne, praktyczne i widowiskowe. Charakterystyczna kolorowa tapeta z bąbelkami, bańkami też bardzo przypadła mi do gustu, ale to akurat najmniejszy problem.
* Dużym ekranem
Jego ekran na prawdę robił wrażenie. 4'3" to wystarczająco dużo, by oglądając film odnosić przyjemność jak z przenośnego DVD. A może nawet i większą? Bo mamy możliwość oglądania filmów jakości HD Ready. Niby 1280x720 pikseli nie wyświetla ten ekran, ale płynność wyróżnia go od zwykłych Divixów. Jedyny problem w tym, że to wyświetlacz TFT...
A teraz to co przekonało mnie do Galaxy eSa.
* ekran Super AmoLED
Tak. Tylko ten argument zadecydował o moim zakupie. Obrazy z nasyconymi kolorkami sprawiają wrażenie wyższej jakości, filmy bardziej przypominają HD. Grając w gry, zwłaszcza te z bajeczną paletą kolorów jak w Guerrilla Bob odczuwamy milsze doznania. Niektórzy krytykują go, że nie powinien być zbyt jaskrawy, że to nie odzwierciedla rzeczywistości. To prawda, wystarczy nacelować na coś aparatem, popatrzeć jak widzimy to na żywo, a jak w ekranie. Owszem, nasyca nam bardziej kolory, ale ekrany TFT obok AmoLEDowskich wyglądają jakby były jakieś wyblakłe.
No, a kolejna sprawa to to, że i tak mamy tu 4". I jak porównałem na żywo dwa telefony to te 0,3" wcale nie robiło takiej różnicy jak myślałem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz